LABANCY

Około roku 1700 można było zarejestrować pierwsze usiłowania o utworzenie jednodzielnego munduru dla armii. Dekretem cesarskim została wydana decyzja, że kolor jednostek austriackich będzie biały. Dekret cesarski dalej tylko ogólnie opisuje inne elementy wyposażenia, dlatego pojedyncze regimenty się różnią detalami. Ogólnie można stwierdzić, iż częścią munduru jest koszula s niskim kołnierzem, na kark uwiązywała się długa biała chusta, poprzednik chusty na szyję, na koszulę zakładała się długa kamizelka, kamizelka z rękawami. Przez nią ubierała się długa kurtka z jednym rzędem guzików. Jedynym znakiem, którym różniły się pojedyncze regimenty były tylko mankiety, które były w egalizacyjnym kolorze regimentu. Te z reguły przypinały się 3-5 guzikami do rękawa. Krótkie spodnie sięgające pod kolano uzupełniały pończochy sięgające nad kolano, które upewniały się paskiem podkolanowym. Piechota z reguły obuwała niskie skórzane buty ze sznurowaniem, oficerowie oraz podoficerowie używali klamrę. Czasem regimenty odróżniały się użyciem kolorowych kamizelek, pończoch oraz ewentualnie spodni. Przykrywkę głowy tworzył kapelusz trójkątny z białą obwódką na wierzchu.

EKWIPUNEK I UMUNDUROWANIE:

labanc

EKWIPUNEK:

Na opasce ze skóry naturalnej wisiał kord oraz bagnet szpuntowy w samodzielnej zawieszce. Wyposażenie uzupełniała wielka skórzana torba na naboje i inny sprzęt, który wisiał przez ramię na skórzanej zawieszce. Wyposażenie tworzyła jednostrzałowa długa strzelba z gładką lufą.