Kurci

Kurucami nazywano uzbrojonych przeciwhabsburskich powstańców węgierskich na Węgrzech w roku 1671 oraz 1711. Armia kurucka składała się przeważnie z Węgrów i szlachta kierująca wojskiem była przeważnie węgierska.
Pierwsze powstanie kuruckie mało miejsce w roku 1672. Armia kurucka powstała w Partium, gdzie ukrywało się wiele uciekinierów przed prześladowaniami politycznymi i religijnymi. Sami nazywali siebie bújdosók (na ucieczce). Główne podgrupy tworzyli protestanci, zaniepokojeni ambicjami Habsburgów w reformach katolickich, poza tym szlachta warstw niższych, trzymająca się swych przywilejów, przy czym sąd habsburski starał się o pozbawienie się zbiedniałej szlachty, a wojacy z végvárs tzn. zamków pogranicznych zostali pozbawieni pracy przez habsburskich generałów. Później habsburski ucisk Węgrów odgrywał coraz ważniejszą rolę w motywacji Kuruców. Tak, jak Turcy tracili terytorium armii cesarskiej, tak wzrastała tyrania austriacka. Najpierw armia kurucka zaatakowała na Górnych Węgrzech w sierpniu 1672 i zdobyła grody Diósgyőr, Ónod, Szendrő oraz Tokaj. Po porażce wojsk habsburskich Paris von Spankau kapitulował blisko Kassa miasta Górnych Węgier. Wiele niezadowolonych ludzi spomiędzy słowackich i rusińskich zamieszkałych północnych terenów dołączyło do nich.
W historii Kurucy są synonimem dwóch wielkich przeciwhabsburskich powstań na Węgrzech w latach 1680 oraz 1711, tzw. Powstania Thököly oraz Powstania Rakoczego. Choć są ogólnie nazywane wojnami kuruckimi, obydwa powstania antyhabsburskie miały szerszą bazę socjalną i bardziej skomplikowane cele polityczne niż początkowy ruch kurucki.